Agentic yapay zeka konuşmalarında son dönemin en popüler tavsiyesi şu: “Ajana hedefi ver, gerisini ona bırak.” Otonom planlama yapsın, araçlarını seçsin, kendi başına çözsün. Kulağa çekici geliyor farkındayım ama son birkaç aydır üzerinde çalıştığım bir proje bana tam tersini öğretti. Bence LLM’lerle dans etmenin en önemli kuralı mikroyönetimdir.
İlk ticari yapay zeka modeli kullanıma açıldığından beri sayfaların altında bir ibare bulunuyor: “Yapay zeka hata yapabilir, kontrol edin.” Son zamanlarda kullanıcıların bu uyarılara karşı bir körlük geliştirdiğini düşündüren paylaşımlarla karşılaştığım için bugün bu konuyu ele almak istedim. Çoğu insan sorunun sadece “halüsinasyon” yani modelin gerçeği bilmemesi olduğunu sanıyor. Ancak arka planda daha karanlık ve sistemik bir problem var: Modelin gerçeği bulmak için değil, ödül mekanizmasını maksimize etmek için çalışıyor olması. Bu durum sıradan bir yazılım hatası değil; yapay zekanın tam kalbindeki temsili hedef ile gerçek dünya doğruluğu arasındaki yapısal ayrışmanın ta kendisidir.
